Opština Andrijevica ima hiljadu stanovnika , 20 odsto manje nego na prethodnom popisu, dok je urbano jezgro više nego prepolovljeno. U svjetlu podataka koje je Monitor nezvanično dobio u Opštinskoj popisnoj komisiji, prošlogodišnja politička dešavanja postaju potpuno nevažna
Predsjednik opštine Željko Ćulafić sa zabrinutošću konstatuje da Andrijevici sa ovim brojem stanovnika ne treba čak ni status opštine, odnosno da bi bilo dovoljno da je mjesna zajednica. „Šta će nam opština kada više Andrijevčana danas živi u Budvi, nego što ih ima u urbanom jezgru u Andrijevici. Šta će nam lokalni parlament i svađe u parlamentu“, kaže Ćulafić rezignirano.
Broj popisanih građana na teritoriji ove opštine je četiri hiljade i stotinu, ili dvadeset odsto manje nego na prehodnom popisu. Ali i to je nerealna slika, jer je među popisanima i oko 600 građana iz dijaspore, tako da onih koji stalno žive u Andrijevici, odnosno na čitavoj njenoj teritoriji, nema više od tri do tri i po hiljade.
„To su katastrofalni podaci“, jedini je komentar predsjednika opštine.
Na popisu iz 2011. godine opština Andrijevica je imala pet i po hiljada stanovnika, dok je u urbanom jezgru živjelo njih devetsto do hiljadu. U šali se pričalo kako nikako da se pređe brojka od 999. Taman se neko dijete rodi, a dvoje starih umre i grad Andrijevica ostane ispod hiljadu stanovnika.
„Ja bih vam mogao reći da u urbanom jezgru u ovom trenutku realno ne živi više od 350 stanovnika. To je vidljivo golim okom. Treba samo prošetati naveče kroz Andrijevicu, i obratiti pažnju na to koliko ima svjetala u kućama i stambenim zgradama“, kaže Ćulafić.
On dodaje da su to podaci koji treba da zabrinu državne vlasti kada govore o ravnomjernom regionalnom razvoju. „Bez pomoći države, sjeveru Crne Gore se ne piše dobro. Šta da vam kažem, kada u najvećoj stambenoj zgradi sa 22 stana, ima 15 praznih stanova. To su ljudi koji su otišli ili prema jugu Crne Gore, ili u inostranstvo “, priča Ćulafić.
On vjeruje da više Andrijevčana ima u Budvi nego u Andrijevici, odnosno da samo u Budvi ima trenutno oko 800 stanovnika Andrijevice, koji su tamo otišli trbuhom za kruhom. I do sada se niko nije vratio.
Na te podatke, kao šlag na tortu, dolazi činjenica da zbog svađa u lokalnom parlamentu Opština Andrijevica u narednu godinu ulazi sa mjerama privremenog finasiranja, što bi mogao biti uvod u rasplet duge političke agonije kojom je zabavljana javnost.
„To znači da lokalna uprava može da koristi mjesečno jednu dvanaestinu (1/12) od visine prošlogodišnjeg budžeta, i to će biti dovoljno za nesmetano funkcionisanje do kraja marta“, kaže Ćulafić. On je dodaje da bi odbornici morali da do 31. marta usvoje budžet za 2024. godinu. „Ako to ne urade, kao što nisu željeli da usvoje ni rebalans za 2023., onda će Vlada morati da reaguje i da uvede privremene mjere, odnosno prinudnu upravu, i tako bi bilo do juna ili jula, kada bi uslijedili redovni izbori, otprilike mjesec prije nego su bili 2020. godine. To bi bio kraj duge politička agonije u Andrijevici“ – kaže sagovornik Monitora.
Politička scena u Andrijevici lagano se pretvarala u televizijsku sapunicu bez kraja. Demokratska partija socijalista je pokušala da preuzme vlast sa tri odbjegla odbornika iz aktuelne vlasti, ali im to ovog puta nije prošlo, kao što im je pošlo za rukom 2011. godine.
Građani Andrijevice su to sprječavali, desetak puta, upadajući prije njih u skupšinsku salu, i onemogućavajući da se sjednice održe. Skoro da je zaboravljeno da je Demokratska partija socijalista na ovaj način preuzela vlast u Andrijevici 2011. godine. I tada je bio samo jedan odbornik razlike u odnosu snaga u lokalnom parlamentu. U redova DPS-a je “preletio” jedan odbornik Pokreta za promjene, a Nebojša Medojević je uzalud prizivao tužilaštvo da ispita očiglednu političku korupciju.
I Ćulafić se se sada obratio državnim organima i Specijalnom državnom tužiocu da preispitaju o kakvim se koruptivnim radnjama radi i po hitnom postupku procesuiraju njihove aktere “sve u cilju poštovanja zakona i volje građana”.
Lokalnu vlast u Andrijevici od avgusta 2020. godine čini koalicija SNP, NSD i Demokrate, ali sa samo jednim odbornikom više od demokratske partije socijalista i njenog koalicionog partnera SD, koji su prije toga bili na vlasti skoro deset godina.
Tijesna većina je od početka bila pogodna za razne ucjene odbornika, pa su sjednice neredovno održavane ili odlagane, što je na kraju rezultiralo i dugom krizom. Iz SNP se odmetnuo Milan Mirković, iz Demokratske Crne Gore Bogdan Mijović, a iz NSD Mijomir Dragović.
Dok su iz DPS nakon prekida prve sjednice saopštili da je u Andrijevici suspendovan pravni poredak, iz SNP, čiji je Ćulafić član, kazali su da su u pozadini svega borba za održavanje monopola nekih tajkunskih preduzeća koja bi trebalo da dobiju koncesije na prirodne resurse u ovoj opštini, i optužuju odmetnute odbornike da su zbog toga potkupljeni.
Tokom krize bilo je i teških riječi i prijetnji, a zatim pomirenja pred sudijom za prekšaje. Svega je bilo, a niko nije tada razmišljao o tome da je građanima svega dosta, i da u potrazi za korom hljeba lagano i tiho svakodnevno odlaze.
Kakve će se kombinatorike praviti do ljeta i redovnih lokalnih izbora, sada je teško predvidjeti. A nije ni pretjerano bitno. Umjesnije je postaviti pitanje mogu li se migracije iz Andrijevice zaustaviti. Ako se ovakvi trendovi nastave, pravo pitanje će biti kome je trebao novi trg sa skupim fontanama koji je svojevremeno koštao milion i po eura. Fontane, fatamorgane i po jedan čuvar na trinaest tajkunskih malih elektrana.
To je sve što će ostati od ovog lijepog grada, koji je nekada imao veliki istorijski uzlet i značaj. Davno bilo. I ostalo samo da se priča. Mlade naraštaje istorija previše ne zanima, od nje se ne živi. Trbuhom za kruhom nastavljaju da odlaze.
Tufik SOFTIĆ