Monitor.co.me

Vječni Berlinski zid

E-mail Ispis PDF
Jedan od glavnih protagonista u najnovijem romanu poznatog američkog pisca Džonatana Frenzena (prevedenog kod nas pod naslovom Pjuriti) upoređuje funkcionisanje Interneta sa nekadašnjim sistemom "naučnog socijalizma" u Istočnoj Njemačkoj. Naizgled paradoksalno, današnje budno oko Gugla, Fejsbuka i Tvitera nije ništa manje pogubno po koncept lične slobode i integriteta ličnosti nego nekadašnje budno oko Štazija.

Štazi nije dozvoljavao pojedincima mogućnost da se samo-definišu. Po tom pitanju, suštinski gledano, pozicija podržavaoca režima koji je sjedio u Centralnom komitetu i disidenta koji je sjedio u okružnom zatvoru se svodila na isto. Postojala je razlika u kvalitetu životnog standarda, ali ne i u njegovoj ontološkoj osnovi. U sistemu Štazija nije postojao ,,treći put". Osim, naravno, smrti ili bjekstva na Zapad.

Po mom mišljenju, situacija sa Internetom danas je mnogo gora. Ne postoji više ,,Zapad" na koji bismo mogli pobjeći. Čak iako nismo prisutni na društvenim mrežama, narativ koji se tamo od strane drugih artikuliše i formira o nama određuje koordinate naše lične slobode. Mi se možemo pretvarati da taj narativ ne postoji, ali to nas neće spasiti od njegovih posljedica. Kao i slučaju lakanovskog nesvjesnog, pismo će uvijek stići na svoju konačnu destinaciju. A, ako u tom narativu počnemo da učestvujemo, da ga, na primjer, ispravljamo ili usmjeravamo na neki drugi način, time samo priznajemo činjenicu sopstvenog zatočeništva, kao i to da ne vjerujemo u mogućnost izlaza. Ni sama smrt ne stavlja tačku na tumačenja i preispitivanja jer sve što je ikada postavljeno na Internet, tamo zauvijek i ostaje. Ništa se ne zaboravlja i ništa ne nestaje. Kao da su arhivi Štazija postali beskonačni.

Još veći problem nastaje kada se ovakav pristup primijeni na međunarodne odnose. Mir u svijetu se još od Vestfalskog mirovnog ugovora iz 1648. godine temelji na priznanju ravnopravnosti među suverenim državama: bilo da je država velika ili mala, ovog ili onog političkog uređenja, suverenost nad teritorijom koja joj pripada ne smije biti dovedena u pitanje. Nemiješanje u unutrašnje odnose je princip na kome je zasnovan cijeli sistem Ujedinjenih nacija. Međutim, poslije kolapsa sovjetskog protivnika, u trijumfalnim zapadnim političkim i vojnim krugovima zavladala je ideja da suverenost nekoj državi nije data sama po sebi tj. zato što je ta država priznata od strane međunarodne zajednice i predstavljena u Generalnoj skupštini Ujedinjenih nacija nego da suverenost mora biti zaslužena.

Ove ,,zasluge" se definišu na razne načine, ali se svode na to da država mora biti ,,minimalno pravična" prema svojim građanima. Ako nije ,,minimalno pravična", onda nije ni potpuno suverena, te zbog toga može (i mora) biti podložna smjenama režima kroz tzv. obojene revolucije ili, pak, kroz direktne vojne intervencije. Da je ova teorija uveliko postala praksa, uvjerile su se mnoge političke elite širom svijeta, od Latinske Amerike do Centralne Azije.

Međutim, Gordijev čvor nastaje kada se uvidi da postoje različite verzije ,,minimalne pravičnosti". I dok je dosta lako odbaciti kritiku neoliberalizma od strane na primjer Talibana, stvari postaju mnogo složenije kada kritika dolazi iz krugova britanskih konzervativaca, ruskih evroazijaca, kineskih konfučijanaca ili balkanskih marksista. Svaka od ovih ideologija definiše pravičnost i nepravičnost na sebi svojstven način. Treba li onda supersoničnim raketama i bombama od 10 tona utjerivati neoliberalnu ,,minimalnu pravičnost"? Upravo to je politika koja je dovela do miliona ljudskih žrtava u posljednjih dvadesetak godina. Treba li sada da dovede do nuklearnog rata i do milijardi unesrećenih i uništenih života?

Postoji šansa da će se, ipak, pronaći neki stabilniji, globalni modus vivendi između različitih društvenih sistema i kultura nego što je to do sada bio slučaj. Međutim, takođe postoji vjerovatnoća da se snage koje teže monolitnoj dominaciji, a koje konceptualno i logistički stoje iza razvoja Interneta i društvenih mreža, ne mogu više zaustaviti. Kao nekada Štazi, one igraju na sve ili ništa. Njihovo ,,sve" znači vječni Berlinski zid.


Filip KOVAČEVIĆ

 

porto1


porto2

pozovi-sprijeci

monitor-preview

 

Monitor u novom broju donosi

Broj 1392. petak 23. jun 2017. godine Želi li vlast hapšenje Nebojše Medojevića:PARLA...

 

BANER_310X60_

seabreezeuniqa1

logo-hypo-alpe-adria_mneHipotekarna Banka

rekom_baner_150x60mans-markica 


 

Monitor broj 1392

Broj 1392. petak 23. jun 2017. godine Želi li vlast hapšenje Nebojše Medojevića:PARLA...

 

Monitor broj 1391

Broj 1391. petak 16. jun 2017. godine Ko je sve prao pare u Crnoj GoriA MILIVOJE VIDI M...